My Links
- Íslenskt Blogg
- My Flickr Photos
- MummiOnline ~ my website (work in progress)
- Iceland Dance Company
- NYU
- Times Square LIVE
- Accomodation in Reykjavík
- Equinox...
- Edit-Me
Archives
- 04/01/2004 - 05/01/2004
- 07/01/2004 - 08/01/2004
- 08/01/2004 - 09/01/2004
- 09/01/2004 - 10/01/2004
- 10/01/2004 - 11/01/2004
- 11/01/2004 - 12/01/2004
- 12/01/2004 - 01/01/2005
- 01/01/2005 - 02/01/2005
- 02/01/2005 - 03/01/2005
- 04/01/2005 - 05/01/2005
- 05/01/2005 - 06/01/2005
- 08/01/2005 - 09/01/2005
- 09/01/2005 - 10/01/2005
- 10/01/2005 - 11/01/2005
- 11/01/2005 - 12/01/2005
- 12/01/2005 - 01/01/2006
- 02/01/2006 - 03/01/2006
- 03/01/2006 - 04/01/2006
- 06/01/2006 - 07/01/2006
- 08/01/2006 - 09/01/2006
- 09/01/2006 - 10/01/2006
- 10/01/2006 - 11/01/2006
- 11/01/2006 - 12/01/2006
- 12/01/2006 - 01/01/2007
- 01/01/2007 - 02/01/2007
- 02/01/2007 - 03/01/2007
- 03/01/2007 - 04/01/2007
- 04/01/2007 - 05/01/2007
- 05/01/2007 - 06/01/2007
- 06/01/2007 - 07/01/2007
- 08/01/2007 - 09/01/2007
- 12/01/2007 - 01/01/2008
writings for my International friends...
Sunday, September 12, 2004
Sunnudagsmorgun - önnur vél af þvotti í gangi og eitt hlass í þurkaranum - búinn að borða Cheriosið mitt og kaffið bíður eftir mér frammi í eldhúsi. Dagurinn verður cirka þannig - þvo þvott - taka til og LÆRA !!! Vá - rosalega skrýtið að eiga að standa skil á heimalærdómi allt í einu - það eru þó nokkur verkefni sem bíða mín í dag.
Í gær var 11 september og þrjú ár síðan harmleikurinn við World Trade Center átti sér stað. Wesley meðleigjandi minn syngur í kirkjukór á Manhattan Grace Church og var minningarguðsþjónusta og svo sungin sálumessa eftir franska tónskáldið Gabriél Fauré - Wesley söng meira að segja smá sóló. Það er skemmst frá því að segja að þetta var eiginlega bara svolítið átakanlegt að vera þarna. Fólk var grátandi allt í kringum mig - fólk sem eflaust hefur misst einhvern nákominn í turnunum. Maður sá bæði fjölskyldur og einstæðinga. Það var ekki laust við að ég væri með kökk í hálsinum og tár í augnkrókunum. -Ekki síður kannski því mér varð hugsað til harmleiksins sem átti sér stað núna í vikunni í Keflavík - þar sem bekkjarbróðir minn til margra ára Bjarki Hafþór Vilhjálmsson dó á að mér finnst mjög dularfullan hátt miðað við opinberar útskýringar. -Það kemur alltaf við mann þegar jafnaldrar manns og skólafélagar deyja, Bjarki var ekki sá fyrsti úr mínum árgangi sem deyr - og þetta minnir mann óneitanlega á hverfulleika lífsins.
Eftir tónleikana labbaði ég sem leið lá niður Broadway og að "Ground Zero" þar sem World Trade Center stóð. Ég hef ekki komið þarna að frá því ég kom hingað til landsins og þegar ég var hérna í New York fyrir þremur árum þá stóðu turnarnir ennþá. Svona er þetta nú allt saman skrýtið. Svæðið er allt girt af - meðal annars með einhversskonar "minningarvegg" þar sem fólk hengir myndir af nákomnum og leggur blómvendi og kveikir á kertum. Flestir sem voru þarna voru greinilega bara að túristast en svo voru aðrir þarna sem greinilega voru tengdir þessu.
Eftir að hafa skoðað Ground Zero svæðið gekk ég áleiðis niður í Battery Park sem er neðst á Manhattan og hitti þar tvær bekkjarsystur mínar sem ég var búinn að mæla mér mót við og saman fórum við og horfðum á ókeypis (alltaf gott fyrir námsmenn) danssýningu í boði "Lower Manhattan Cultural Council" og "The Joyce Theater" Það voru 3 flokkar sem dönsuðu þetta kvöld - Limón Dance Company, Buglisi/Foreman Dance og Paul Taylor Dance Company. Ég var nú ekkert voða hrifinn af Limón verkinu - fannst það frekar gamaldags og snúast alltof mikið um form á líkamanum frekar en hreyfingu og frjálsan dans. Buglisi verkið var dansað af 5 konum og tileinkað þeim sem létust 11. september fyrir þremur árum. Það verk var miklu skemmtilegra áhorfs þó að dramatíkin hafi nú aldrei verið langt undan og ég var svolítið hræddur um að þær ætluðu að fara yfir strikið. En það gerðist samt ekki. Paul Taylor verkið var svo mjög áhugavert fyrir notkun á tónlistinni - mér fannst hann næstum teikna tónlistina á sviðinu með hreyfingum dansaranna. Sporin sjálf fannst mér ekkert rosa spennandi og búningarnir well.... Ljótir - sorry. hehehehe
Að sýningu lokinni settist ég svo niður með Anamarie bekkjarsystur minni frá Puerto Rico - við þurftum að tala saman um leiklistarverkefni sem við eigum að vinna saman á morgun mánudag. Þurftum sem sagt að ákveða hver við erum - hvert samband okkar er og svo er eitthvert vandamál/togstreita á milli okkar. Svo þegar við mætum í leiklistartíma á morgun eigum við að fara út á gólfið sem þessir karakterar og reyna að leysa vandamálið. -Verður spennandi að sjá hvernig þetta vinnst hjá okkur.
En það er best að ég fari að snúa mér að skólabókunum - maður verður að reyna að vera duglegur að læra. Svo maður fái góðar einkunnir og mamma og pabbi verði stolt af stráknum sínum - heheheheh.
við erum ekki enn komnir með tengingu hérna heima en ég uppgötvaði í fyrrakvöld að ég get stundum tengt mig inná þráðlaust net hjá einhverjum hérna í hverfinu. Hentugt þegar maður nennir ekki fara á Starbucks - en það er nú þannig með þessa tengingu að ég ræð engu um hana - hún kemur og fer eftir því sem eigandanum dettur í hug....
TAKIÐ EFTIR AÐ ÉG BÆTTI VIÐ TEXTA 6. SEPT HÉRNA FYRIR NEÐAN SEM ÉG SKRIFAÐI HEIMA OG ÆTLAÐI AÐ HENDA INN SEINNA.... SEINNA ER SEMSAGT KOMIÐ OG FARIÐ - TEXTINN ER INNI
Njótið og endilega haldið áfram að senda comment og póst.
Bestu kveðjur
Mummi
Í gær var 11 september og þrjú ár síðan harmleikurinn við World Trade Center átti sér stað. Wesley meðleigjandi minn syngur í kirkjukór á Manhattan Grace Church og var minningarguðsþjónusta og svo sungin sálumessa eftir franska tónskáldið Gabriél Fauré - Wesley söng meira að segja smá sóló. Það er skemmst frá því að segja að þetta var eiginlega bara svolítið átakanlegt að vera þarna. Fólk var grátandi allt í kringum mig - fólk sem eflaust hefur misst einhvern nákominn í turnunum. Maður sá bæði fjölskyldur og einstæðinga. Það var ekki laust við að ég væri með kökk í hálsinum og tár í augnkrókunum. -Ekki síður kannski því mér varð hugsað til harmleiksins sem átti sér stað núna í vikunni í Keflavík - þar sem bekkjarbróðir minn til margra ára Bjarki Hafþór Vilhjálmsson dó á að mér finnst mjög dularfullan hátt miðað við opinberar útskýringar. -Það kemur alltaf við mann þegar jafnaldrar manns og skólafélagar deyja, Bjarki var ekki sá fyrsti úr mínum árgangi sem deyr - og þetta minnir mann óneitanlega á hverfulleika lífsins.
Eftir tónleikana labbaði ég sem leið lá niður Broadway og að "Ground Zero" þar sem World Trade Center stóð. Ég hef ekki komið þarna að frá því ég kom hingað til landsins og þegar ég var hérna í New York fyrir þremur árum þá stóðu turnarnir ennþá. Svona er þetta nú allt saman skrýtið. Svæðið er allt girt af - meðal annars með einhversskonar "minningarvegg" þar sem fólk hengir myndir af nákomnum og leggur blómvendi og kveikir á kertum. Flestir sem voru þarna voru greinilega bara að túristast en svo voru aðrir þarna sem greinilega voru tengdir þessu.
Eftir að hafa skoðað Ground Zero svæðið gekk ég áleiðis niður í Battery Park sem er neðst á Manhattan og hitti þar tvær bekkjarsystur mínar sem ég var búinn að mæla mér mót við og saman fórum við og horfðum á ókeypis (alltaf gott fyrir námsmenn) danssýningu í boði "Lower Manhattan Cultural Council" og "The Joyce Theater" Það voru 3 flokkar sem dönsuðu þetta kvöld - Limón Dance Company, Buglisi/Foreman Dance og Paul Taylor Dance Company. Ég var nú ekkert voða hrifinn af Limón verkinu - fannst það frekar gamaldags og snúast alltof mikið um form á líkamanum frekar en hreyfingu og frjálsan dans. Buglisi verkið var dansað af 5 konum og tileinkað þeim sem létust 11. september fyrir þremur árum. Það verk var miklu skemmtilegra áhorfs þó að dramatíkin hafi nú aldrei verið langt undan og ég var svolítið hræddur um að þær ætluðu að fara yfir strikið. En það gerðist samt ekki. Paul Taylor verkið var svo mjög áhugavert fyrir notkun á tónlistinni - mér fannst hann næstum teikna tónlistina á sviðinu með hreyfingum dansaranna. Sporin sjálf fannst mér ekkert rosa spennandi og búningarnir well.... Ljótir - sorry. hehehehe
Að sýningu lokinni settist ég svo niður með Anamarie bekkjarsystur minni frá Puerto Rico - við þurftum að tala saman um leiklistarverkefni sem við eigum að vinna saman á morgun mánudag. Þurftum sem sagt að ákveða hver við erum - hvert samband okkar er og svo er eitthvert vandamál/togstreita á milli okkar. Svo þegar við mætum í leiklistartíma á morgun eigum við að fara út á gólfið sem þessir karakterar og reyna að leysa vandamálið. -Verður spennandi að sjá hvernig þetta vinnst hjá okkur.
En það er best að ég fari að snúa mér að skólabókunum - maður verður að reyna að vera duglegur að læra. Svo maður fái góðar einkunnir og mamma og pabbi verði stolt af stráknum sínum - heheheheh.
við erum ekki enn komnir með tengingu hérna heima en ég uppgötvaði í fyrrakvöld að ég get stundum tengt mig inná þráðlaust net hjá einhverjum hérna í hverfinu. Hentugt þegar maður nennir ekki fara á Starbucks - en það er nú þannig með þessa tengingu að ég ræð engu um hana - hún kemur og fer eftir því sem eigandanum dettur í hug....
TAKIÐ EFTIR AÐ ÉG BÆTTI VIÐ TEXTA 6. SEPT HÉRNA FYRIR NEÐAN SEM ÉG SKRIFAÐI HEIMA OG ÆTLAÐI AÐ HENDA INN SEINNA.... SEINNA ER SEMSAGT KOMIÐ OG FARIÐ - TEXTINN ER INNI
Njótið og endilega haldið áfram að senda comment og póst.
Bestu kveðjur
Mummi
Comments:
Post a Comment
